ساختمان حمام شیخ بهایی مربوط به دورهٔ صفوی-قاجار و یکی از آثار ملی ایران است.
این حمام با استفاده از یک سیستم پیچیدهٔ مهندسی به مدت طولانی تنها با یک شمع روشن میشده است.
دربارهٔ چگونگی گرم شدن این حمام به کمک شمع شایعات فراوانی وجود دارد، اما تنها نظریهٔ قابل قبول دربارهٔ این حمام این است که یک سیستم سفالینهٔ لولهکشی زیرزمینی در حد فاصل آبریزگاه مسجد جامع و این حمام وجود داشته که با روش مکش طبیعی، گازهایی مانند متان و اکسیدهای گوگردی را به مشعل خزینهٔ حمام هدایت میکرده و این گازها به عنوان منبع گرما در مشعل خزینه می سوخته است.
این احتمال وجود دارد که این گازها به طور مستقیم از مواد زاید دفع شده در خود حمام جمع آوری میشده است.
در جریان مرمت خانهٔ شیخ بهایی که در نزدیکی گرمابه قرار دارد در کف زمین تنپوشههای سفالی و چاههای مرتبطی پیدا شده که احتمال دارد مربوط به طراحی حمام باشد.
در کانال تلگرام نه به زندان نه به اعدام خبرهای ما را دنبال کنید


هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر