در ارتباط با تشکیل کنفرانس مقدماتی امنیتی مونیخ در مصدر تروریسم بین الملل
نکته:
زمستان سال گذشته، بر اثر ضربه مغزی در سلول انفرادی به بیمارستان موسوم به "خمینی" اعزام شدم. ولی پزشکان امنیتی بیمارستان از پذیرش و معالجه ام خودداری کردند. زیرا در زمره آن دسته از زندانیان سیاسی هستم که هر چند به مبارزه مسالمت آمیز معتقدند اما کلیت رژیم را نفی می کنند. هفته گذشته نیز پس از چندین روز تحمل درد طاقت فرسا، ناشی از سنگ کلیه، عفونت مجاری ادرار و اسپاسم شدید عضلانی، هنگام که از شدت درد بیهوش شدم، دوباره مرا به همان بیمارستان اعزام کردند. در طول ۳۱ ساعتی که در آنجا روی برانکارد افتاده بودم، دریغ از یک لیوان آب، چه رسد به غذا، دارو یا درمان!؟ مآلا بدون کمترین معالجه یا مداوا به زندان عودت و روی همان برانکاردی که از بند خارج گردیده بودم به سالن بازگردانده شدم.
یادآوری ۱:
کشور آلمان چه بپذیرد و چه نپذیرد به نمایندگی از اتحادیه اروپا در کنفرانس موسوم به مقدماتی در تهران شرکت می جوید. چنانچه رییس کنفرانس امنیتی مونیخ برای دادن اولتیماتوم نهایی یعنی برای آخرین اتمام حجت با رژیم بربرمنش حاکم در تهران حضور می یابد با ارفاق می توان گفت که این اقدام ناسنجیده، می تواند برای آزادیخواهان، دموکراسی طلبان و به ویژه زندانیان سیاسی تا آنجا قابل تحمل باشد که خیزش دوباره آلمان و تحرکات بین المللی چند سال اخیر را نه بازگشت شتابان به سوی دوران هیتلریسم که گامی لنگان در مسیر پر شکوه جهانی شدن قلمداد کرد. اگر چه فاجعه جاری در یونان و نحوه تعامل اروپاییان ثروتمند به ویژه کشور آلمان با کهن ترین ملت قاره سبز، بسیار تأمل برانگیز است.
یادآوری ۲:
به آن دسته از اروپاییان تجارت پرست که در ارتباط با عملکرد باند مافیایی حاکم بر ایران، خود را به کری و کوری زده اند و به منظور تخلیه بخشی از بحران اقتصادی مبتلابه، تحت عنوان پوچ تغیـیر رفتار رژیم!؟ به دنبال مماشات با حکومت قرون وسطایی و نجات ناملایان از ورطه سقوط و اضمحلال هستند، علاوه بر ذکر این تمثیل ظریف ایرانی که می گوید، گربه ای که عابد می شود، پنج پنج می گیرد!؟ به صراحت اعلام می دارم این رژیم جعلی که ذاتا ناقض حقوق بشر و علنا پدرخوانده تروریسم بین الملل است به محض مشاهده ذره ای نرمش یا مدارا در برابر جنایات ضد بشری اش، بدون تردید عالمانه و عامدانه از دامان بربریت جاری به ورطه عمیق توحش شیرجه خواهد رفت تا باز هم چون دهه سیاه ۶۰ هیچ تنابنده ای را یارای نفس کشیدن باقی نماند. بدینگونه سابقه ای به مراتب سیاه تر از دوران تاریک قرون وسطی معروف به dark age و این بار در خاورمیانه از اروپاییان بجا خواهد ماند.
یادآوری ۳:
علیرغم اینکه در طول ۲۵ سال پس از کودتای سیا بر علیه دولت ملی مصدق فقید، آمریکاییان برای پیشبرد و آبادانی ایران تلاش بسیار کردند، اما هم اکنون یعنی ۳۷ سال پس از پیروزی انقلاب ۵۷ هنوز که هنوز است، کفاره حمایت از پادشاهی را می دهند که اگر چه مستبد اما تجددگرا بود و به قوانین بین المللی نیز احترام می گذارد. بنابراین تداوم حمایت بی دریغ بعضی کشورهای اروپایی از رژیم آدمخواری که هم مستبد، هم مرتجع، هم تروریست بوده و به وضوح برای ارزش های جامعه جهانی، کمترین حرمتی قائل نیست، چه بسا در آینده ای نزدیک، کفاره ای به مراتب سهمگین تر
برای آنان در پی داشته باشد. در پایان متذکر می شوم که برای مرده، باید فاتحه خواند نه دعای صد بند جوشن کبیر!؟
ارژنگ داودی
زندان رجایی شهر
۲۴ مهر ماه ۹۴
#ایران #تهران #اوین #رجایی_شهر #گوهردشت #معلمان #كارگران #پرستاران #دانشجویان #زنان #جوانان #زندانيان #دانشگاه #دانشجو #زندان #حقوق_بشر #اعدام #اعتراض #قيام

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر