#ایران – ممنوعیت مراقبتهای پزشکی زندانیان سیاسی، سلاحی جدید برعلیه مخالفان ایران
سیاست ممانعت از رسیدگی های درمانی وبهداشتی یکی از سختترین چالشهایی است که زندانیان سیاسی دربند ، با آن رودررو می باشند. این سیاست مبتنی برایجاد شرایط غیربهداشتی زندگی، عدم مراقبتهای پزشکی و نهایتا درد وشکنجه و انزوای زندانیان است که براثر آن مشکلات دردناک غیرقابل علاج برای آنان ایجاد کرده و در برخی موارد به مرگ منجر میشود. مسئله غفلت دررسیدگی پزشکی به زندانیان سیاسی ایران یک نگرانی بسیار جدی برای سازمانهای حقوق بشری و همه فعالان و حامیان حقوق بشر که برای تغییرات در ایران تلاش می کنند، می باشد.
ایران یک تاریخچه طولانی به ثبت رسیده در رابطه با بدرفتاری با زندانیان دارد که شامل شکنجه و قتلهای فراقضایی نیز میشود. با این همه مخالفت و جلوگیری از رسیدگیهای پزشکی یک شیوه جدید جنگ روانی بر علیه زندانیان برای کشتار تدریجی آنهاست تا بدینوسیله هر گونه مسئولیت و تعهدی را از خود صلب کنند. بر اساس قوانین بین المللی انکاررسیدگی پزشکی به زندانیان غیرقانونی است وبرخلاف قراردهای بین المللی حقوق مدنی و سیاسی جهانی که ایران نیز از اعضای آن هست، می باشد.
این شیوه جدید از شکنجه نه تنها جان زندانیان را تهدید می کند، بلکه وحشت وترس را به خانواده ونزدیکانشان منتقل می کند وضمنا یک پیام بسیار روشن برای دیگر زندانیان، که درکنار آنها بسربرده و در چنگال مسئولین قضایی اسیرهستند، نیز می باشد، حتی اگر آنها به اعدام محکوم نشده باشند. این شیوه جدید از شکنجه و آزار زندانیان نه تنها آنها را بصورت جسمانی و فیزیکی بلکه بطور روانی و سلامتی در معرض تهدید قرار میدهد. مشکلاتی که می تواند اثرات سخت و ویرانگری را بر روح و روان زندانیان بر جای بگذارد و مانع مقاومت وپایداری آنها گردد.
طی ماه گذشته نگرانیهای شدیدی در مورد وضعیت تعدادی از زندانی سیاسی و دربند ایران وجود داشته است.
موقعیت دو تن از این زندانیان به دلیل وخامت جسمی و مشکلات پزشکی آنها توجه جهانی را به خود جلب کرده است. امید کوکبی فیزیکدان و فعال ایرانی که بتازگی مورد عمل جراحی قرار گرفته وکلیه خود را ازدست داده است. این جراحی و نقص عضونتیجه پنج سال زندانی بودن وی در شرایط سخت و نامناسب معیشتی در زندان و کمبود امکانات زیستی است.
نکته مهم در باره موقعیت کوکبی این است که وی همچون بسیار دیگری از زندانیان سیاسی دائما زیر فشار رژیم قرار دارد تا اقرار نامه هایی را برای گرفتن اعترافات از پیش تعیین شده واتهامات ساختگی امضا کند. مقاومت و سر باززدن کوکبی از پذیرفتن چنین اتهاماتی بوضوح عامل فشار وعدم رسیدگی های درمانی لازم به وی می باشد.
حسین رونقی وبلاگ نویس و مخالف نظام که سی سال سن دارد، نیز به دلیل نیاز فوری به رسیدگی های پزشکی در شرایط بسیار وخیمی بسر میبرد. وی که از عدم رسیدگی پزشکی رنج میبرد دراعتراض به این نا عدالتی دست به اعتصاب غذا زده بود. رونقی در حال حاضردر زندان اوین مشغول گذراندن محکومیت سیزده ساله خود به خاطر نوشتن بلاگهای انتقادی علیه رژیم میباشد. خانواده رونقی بی وقفه در تلاش برای آزادی ورهایی وی از زندان می باشند، و بشدت باور دارند که دستگیری وی غیر قانونی بوده و به احکام صادره برای وی معترضند. آنها بر این عقیده اند که ادامه این رفتار منجر به حکم اعدام خواهد شد.
این همه فقط دو نمونه از پرونده هایی است که وجدان جامعه بشری را برانگیخته و به لحاظ بین المللی شناخته شده است، و همچنان نیزدر معرض توجه است اما با این همه رژیم ایران همچنان به رفتار غیر انسانی، قوانین ضد انسانی ، شکنجه و اعدام ادامه میدهد. و همزمان مخالفانی که پرونده هایشان در معرض افکارعمومی قرار ندارند را با خطراتی بسا جدیتر همچون زندان انفرادی و ممنوعیت پزشکی قرار میدهد. این در حالیست که ایران به راحتی اجازه نقض تعهدات بین المللی را پیدا کرده و از آن سر باز میزند. بنظر می آید که این زندانیان باید بخت خود را دراین جنگ به تنهایی بیازمایند ، چرا که ایران ایران با امضا کردن قراردادهای بین المللی تلاش برنشان دادن تصویری مدره و اصلاح طلب از خود را دارد.
نوشته شده توسط حمید یزدان پناه فعال حقوق بشر و وکیل مهاجرت در منطقه سانفرانسیسکو و شمال کالیفرنیا
در کانال تلگرام نه به زندان نه به اعدام خبرهای ما را دنبال کنید
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر